Miód — 304 kcal

Miód to jedyny pokarm produkowany przez owady, który spożywają ludzie — złocisty płyn, który pszczoły wytwarzają z nektaru kwiatowego poprzez niezwykły proces enzymatycznej konwersji i odparowywania. Przy 304 kcal na 100 g to niemal czysty węglowodan: 82,4 g cukrów (mniej więcej po równo fruktozy i glukozy), 0,3 g białka, 0 g tłuszczu i 0,2 g błonnika. Woda stanowi 17,1 g — i to właśnie ten procent decyduje o jakości: miód z mniej niż 18% wody nie fermentuje i może przetrwać dosłownie tysiące lat. Archeolodzy znajdują jadalny miód w egipskich grobowcach.

Co zawiera

Pod względem makroskładników miód to prosty cukier — ale jego wartość wykracza poza kalorie. Żelazo (0,4 mg), potas (52 mg), wapń (6 mg) i fosfor (4 mg) występują w śladowych ilościach. Prawdziwa siła miodu leży w bioaktywnych związkach: nadtlenek wodoru, metyloglioksal (szczególnie w miodzie manuka), polifenole i enzymy jak glukooksydaza — które nadają mu właściwości antybakteryjne i przeciwutleniające. Indeks glikemiczny miodu (58) jest niższy niż cukru białego (65), co oznacza wolniejszy wzrost glukozy we krwi. Miód z gryki ma najwyższe stężenie antyoksydantów — ciemniejszy kolor = więcej polifenoli.

Jak najlepiej przygotować

Nie podgrzewaj miodu powyżej 40°C — wyższe temperatury niszczą enzymy i rozkładają hydroksymetylofurfural (HMF), obniżając wartość odżywczą. Do herbaty dodawaj po lekkim ostudzeniu, nie do wrzącej wody. Łyżeczka miodu (7 g) to 21 kcal — rozsądny zamiennik cukru, choć wciąż czysty cukier z punktu widzenia kalorii. Miód krystalizuje z czasem — to naturalne i nie obniża jakości. Aby przywrócić płynność, postaw słoik w ciepłej wodzie (35–40°C) na 15 minut. Kupuj miód bezpośrednio od pszczelarza lub szukaj certyfikatu „miód naturalny\" — supermarketowy „syrop miodowy\" to często mieszanka z syropem glukozowym. Miodu nie dajemy dzieciom poniżej 1. roku życia — ryzyko botulizmu.